Ачкозь Хан (part 2)


Бундан сонъ олар Кямильнинъ арабасына отурып кетелер. Секиз кунь кетелер, докъузынджы куню Керич къырына етелер. Кямиль арабадан тюшип ханнынъ огюнде баш эге де:

– О ягъына джаяв кетермиз, – дей.

Колетке осип башлагъандже олар къыргъа котерилелер. Ниает, балабан бир къаянынъ огюне келип токътайлар. Тылсымджы озюнинъ тылсым дуваларыны окъуп башлай. Секиз дува окъуй, докъузынджы дувасында балабан таш ерге оюлып, ер асты къобасынынъ устюни ача. Сонъ таш, къобанынъ ичине юварланып кете. Ташнынъ артындан эки йылан ысылдап къобагъа кирип кетелер. Йыланларнынъ къабынынъ пуллары сувукъ ай зиясынен къобанынъ ичини ярыкъландыралар.

Аслан хан къобанынъ ичине кирип, къобанынъ дуварларында чыплакъ адамларнынъ эчкидай ойнакълап-тырмашып юрьгенлерин коре. Ич кимнен лаф этмей эппейи ёл алгъан сонъ, тёрюнде бир демир къапыгъа раст келелер.

– Кельдик, хан азретлери! Къапы ачылгъан сонъ къобанынъ тёрюнде дюнья гузели бир пери къызны корерсиз. Къызгъа бакъмайып, онынъ янындаки копек устюнъизге атылгъанда, оны эки къолунъызнен богъазына япышып богъарсыз. Сонъ къыз сизге табий олур. Шундан сонъ сиз къобада алтын хазинесининъ саиби олурсыз. Шимди исе меним артымдан айткъанларымны текрарланъыз, – дей тылсымджы.

– Ачыл, ачыл, ачылташ! Алдынъа кельдим эгип баш! – Хан бу сёзлерни текрарлагъанда, демир къапы ачыла ве о бутюнлей башкъа бир дюньягъа кирип кете. Къобанынъ диварларыны тюрлю ренкте асыл ташлар зийнетлеп, парылдайлар. Хан, аягъынынъ тюбюне бакъса, алтын дукъатлар устюнде тура. Дукъатлар денъиздай шувулдап, этрафкъа кербар зия сачалар. Бир къач адым юрьгенинен къая таштан ясалгъан сет янында балабан бир къара копек отургъаныны коре. Сувукъ атеш арасында къалгъан Аслан хан копек урюп башлагъанда бирден сескене. Сетте исе къадифе миндер устюнде янтайгъан дюльберден де дюльбер бир пери къызыны коре. Тылсымджынынъ: «Къызгъа бакъма!» – деген сёзлерини эсинде тутса да, о къыздан козюни алалмай. Копекни де унута. Шу ань онынъ ичюн алтынлар да нуруны джоя. Къаршысында бу пери къыз тургъанда онъа бутюн джианнынъ хазинеси бир шей олып корюнмей. Онынъ юрегининъ эр бир тели, юзюм чичегининъ къокъусындай назик аэнкнен йырлай. Тылсымджынынъ:

– Тез ол! Копекни богъ да, къызнынъ намусыны япкъан япракъны тартып ал, сонъ джиан хазинеси сенинъ олур! – деген сеси онынъ къулагъына узакътан кельгендей олып урулды. Амма о, вызылдагъан сонаны къувгъандай сесни къувып ташлады. Чюнки къызнынъ къарарсыз дюльберлиги оны эсир алды. О, тургъан еринде къыбырдаялмай къалды. Шу вакъыт пери къыз миндеринден турып тараф юрюшледи де:

– Аслан хан меним намусыма токъунмаз! Мени масхара этип, озь шаныны къарартмаз. Аслан хан батыр киши! Чюнки мында тек батыр киши келе биле. Ачкозь киши де келир, лякин шимди онъа зенгинликнинъ эмиети къалмады! Аслан хан мени корьгенде, алтындан да зияде севди. Эндиги о менсиз яшаялмаз! О менимки! Эм меннен де эбедий къалыр!… – пери къызнынъ дудакълары хан тарафкъа узатыла. Экеви опюшкенде шу ань ава титрей, орталыкъ къыйыр-чыйыр ола! Алтын йылдызчыкъларны анъдыргъан учкъунлар демир къапынынъ артында къалгъан тылсымджыны Керич къырынынъ къобасындан алып чыгъа да, Эски Кърым базарына кетерип ташлай. Коктен эген Кямильни корьген халкъ оны къорчалап ала.

Тылсымджы Кямильнинъ мерафетине кимсе тааджипленмей.

– Эшиттинъми? Аслан хан джоюлгъан, – дейлер онъа.

– Языкълар олсун, Аслан хан акъыллы хан эди…

– Я, башкъасы ондан да бетер олмазмы? – дей бириси даа.

– Языкъсынманъыз, джемаат! Аслан хан арагъанындан зиядесини булды. Оны ачкозьлюк гъайып этти. Бири ольмей, бири тирильмез дейлер. Тахт бош къалмаз. Онынъ ерине къалгъа-султан отурыр, – дей тылсымджы Кямиль.

Шай этип, Аслан хан байлыгъына къанаат этмей, алтын хазинесини тапа. Амма тылсымджыгъа берген ант-еминини унутып, къызнынъ гузеллигине урулып, сёзюнден чыкъа ве шунынъ ичюн де гъайып ола.

Сёз – тюкюрчик дегиль! Йигит, сёзюни тюкюрчикдай бош ерге тюкюрмез. Тюкюрсе де, бир даа къайтып яламаз. Акис алда, о, йигит дегильдир!…

Возможно вам понравится...

Добавить комментарий

Ваш e-mail не будет опубликован. Обязательные поля помечены *